درجستجوی خوشبختی

هر چه تو را نگاه میکنم سیر نمیشوم ، ای سرنوشت هر چه میخواهی با دلم بازی کن ، من هیچگاه بازنده نمیشوم! خوش اومدین

چگونه دوست انتخاب کنیم ؟

تصاویر جدید زیباسازی وبلاگ , سایت پیچك » بخش تصاویر زیباسازی » سری ششم www.pichak.net كلیك كنید

                    پیامبر(ص) می فرماید:  

                    « از دوست تو، بر تو حکم می کنند »

       امّا چرا انتخاب دوست، آنقدر مهم است؟

                   زیرا بیشترین ساعات عُمر ما را در بر می گیرد و طبعاً بیشترین اثر را بر،روح ما خواهد گذاشت، یک سنگ سخت در مجاورت آب تغییر شکل داده و در مقابل چک چک ِ آب،سوراخ می گردد،سنگ بی مقدار در مجاورت سنگ های دیگر تبدیل به عقیق وفیروزه می گردد،حتی خار در مجاورت گل، بوی گل را می گیرد.

              خارم ولی گلاب زمن می توان گرفت

                                  از بس که بوی همدمی گل گرفته ام

   مولانا می فرماید:

        دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

                                     به زیر آن درختی رو که او گلهای،تر دارد

      دراین بازار عطاران،مرو هر سو چو بیکاران

                                   به دکان کسی بنشین، که در دکان شکر دارد

    شیخ اجل سعدی، در باب اثر دوست می گوید:

         گلی خوشبوی در حمام روزی     رسید از دست محبوبی بدستم

            بدو گفتم:که مشکی یا عبیری      که از بوی دلاویز تو مستم

            بگفتا: من  گِلی ناچیز  بودم      ولیکن مدتی با  گُل  نشستم 

            کمال همنشین درمن اثر کرد      وگرنه من همان خاکم که هستم

      عُرفا دوست را راهنما ودلیل راه می دانند وگویند:

  روزی شخصی درخدمت درویشی گفت:دراین راه، در هرقدمی هزار چاه است.درویش گفت:

    راه نرفته ،نشان راه مده که ، چاه در کنار راه است، نه در میان راه، هرکه از راه بِدر رود، درمیان چاه افتد.      دوستی برگزین که تو را از راه بَرَد.

       وچه زیبا سروده، اثر ِ دوست را آن اندیشمند:

   بعضی ها وارد زندگی ما می شوند وخیلی سریع می روند، بعضی برای مدتی می مانند، روی قلب ما ردپا باقی می گذارند و ما دیگر هیچ گاه ، همان که بودیم نیستیم.

     وبدین سان، جای پای دوست در کوچه خلوت دل آدمی می ماند ویادش که به انسان آرامشی شگرف می دهد.

      علی علیه السلام پانزده قرن پیش در باب دوست سخنانی فرموده که هنوز شمیم طراوت وتازگی از آن جاریست !

    دوستان برسه گروهند:

                     دوست تو / دوست ِ دوست تو /  دشمن ِ دشمن تو

   ودشمنانت نیز بر سه گروهند:

                     دشمن تو /  دوست ِ دشمن تو / دشمن ِ دوست تو

                  دوست، همسایه ی دل آدمی است.

 اگر کتاب ِ زندگی چاپ دومی داشت، هرگز نمی گذاشتیم این همه غلط تکرار شود.

 حکایت فالوده عارفان :

     روزی به خانه دوستی رفتم ، اوبرایم فالوده آورد، به اوگفتم: این فالوده عالمان است ، دوست داری فالوده عارفان را به تو یاد دهم؟

   دوستم گفت :آری !

        گفتم: عسل صفا، شکر وفا، روغن رضا ، نشاسته ی یقین را

                                                        در دیگ ِ تقوا بریز؛

   آب ِ خوف بر آن بیفزا،

  با کفگیر ِ عصمت مخلوط کن

                              وبر آتش ِ محبت بپز؛

   آن گاه در ظرف ِ فکرت بریز

                             وبا باد بزن ِ حَمد، خُنک کن

                                                وبا قاشق ِ استغفار بخور!

     اگر دوستی به مهمانی ِ ،دل ِ تنهای ما آمد وپایش را در محراب ِ خلوت دل تنهای ما گذاشت و،وقتی پای شنود گلواژه های صورتی او نشستیم، ذهن و دل ما را چون پرستویی سبکبال به دنبال شمیم ِ خویش ودر نهایت به سوی حضرت عشق رهنمون ساخت ، باید بدانیم که آری ، خود اوست،نیمه ی گمشده مان.

     « اگر سخنی را شنیدید وبه دلتان نشست، بدانید که آن سخن حق است وبه دنبال آن بروید»

   مهربونم:

                      خیلی دلم برات تنگه ، چشم به راه فرداهای طلایی تو دارم.

    دوست من،قدر چهار چیز را قبل از دست دادن آن بدان:

                                                ثروت را قبل از فقر

                                                 سلامتی را قبل از بیماری

                                                 جوانی را قبل از پیری

                                                 زندگی را قبل از مرگ

      سپس در دفتر دیکته فردامان می سرایم:

  باید انسان بودن، پاک بودن ، مسئول بودن و در اندیشه سرنوشت دیگران بودن،وظیفه نباشد،بلکه،صفت آدمی باشد.

          عملی اگر کاشتی                عادتی          درو خواهی کرد.

          عادتی اگر کاشتی               اخلاقی         درو خواهی کرد.

          اخلاقی اگر کاشتی              سرنوشتی       درو خواهی کرد.

        حکایت معبد دوستی :

   برگستره ی دو مزرعه ی همجوار، دو کشاورز ِ دوست زندگی می کردند.یکی تنها بود و دیگری همسری داشت و فرزندانی.

     محصول خود را برداشت کردند وشبی آن مرد که خانواده ای نداشت، چشم گشود و انباشته محصول خود را در کنار دید و اندیشه کرد: « خدا،چه مهربان است با من، امّا دوستم که خانواده ای دارد، نیازمند غله ی بیشتری است » چنین بود که سهمی از خرمن خود برداشت و به مزرع دوست برد.

   وآن دیگر نیز در محصول خود نگریست واندیشه کرد: « چه فراوان است آنچه زندگی مرا سرشار می کند و دوست من چه تنهاست، واز شادمانی دنیای خویش ، سهمی نمی برد»

   پس به زمین دوست خود رفت وقسمتی ، از غله ی خویش بر خرمن او نهاد.

 وصبح روز بعد چون که باز به درو رفتند، هر یکی خرمن خویش را دید که نقصان نیافته است.

    واین تبادل همچنان تداوم یافت تا آنجا که شبی در مهتاب ،دوستان فرا روی هم آمدند،هر دو با یک بغل انباشته ی غله و راهی کشتزار دیگری.

                         آنجا که این دو به هم رسیدند، معبدی بنیاد شد.

     « داشتن ِ این گونه دوست را همچون صبح بهاری باید دانست»

  خوب ِ من:

      باید بکوشیم،روابط پاکیزه و دوستی های با ارزشمان تاریخ مصرف نداشته باشد وبکوشیم با انتخابی آگاهانه وفهیم روی شیشه دلمان حک کنیم؛ تاریخ مصرف ندارد!!

    به یاد داشته باشیم : دوست مثل معلم خصوصی است که لحظه لحظه افکار خودش را برای ما دیکته می کند، پس اول ببین چه می خواهی ؟ ودر چه درسی ضعف داری؟ آن موقع معلم خصوصی ات را دآن رشته انتخاب کن.

    مطمئن باش: انتخاب دوست یعنی ، نیمی از راه زندگی را رفتن.

  اگر زندگی بزرگان علم و دانش را بخوانیم ،همیشه رَد ِ پای یک دوست خوب را درساحل ِ هستی شان مشاهده خواهیم کرد.

    سعی کنید،همین حالا دوستتان را با« ا َ لک ِ » صداقت ، پاکی، تفکر وآگاهی جدا کنید و،اوقات ِ باارزش ِ خود را با کسانی بگذرانید که حداقل بتوانند راهی درست نشانتان بدهند.

    یادت باشه، دوست یعنی، نیمه ی دیگر ما! اکنون دوست داری نیمه دیگرت چگونه باشد؟( اگه دوست داری برام بنویس که دوست داری،نیمه گمشده ات چطوری باشه،آخه من فوزولم)

   فراموش نکن: بعد از پدر ومادر ،دوست یگانه سازنده جان و دل و روح ماست.

    به تعبیری دیگر، دوست یعنی ، پاسخ نیازهای شما. اکنون به دوست خود بنگرید،امیدوارم خجالت نکشید!

      وجان کلام:

       « اگر دوستی، به تو راه ِ صداقت ،مهربانی ، تلاش ، عشق وصمیمیت را نشان داد، سخت در دامنش آویز

                                                   « برگرفته از کتاب لطفاً گوسفند نباشید ، از آقای محمود نامنی »


+ نوشته شده در چهارشنبه 10 شهریور 1389 ساعت 05:24 ق.ظ توسط hosein نظرات |